कोरियाली केन्द्रीय समाचार संस्था (केसीएनए) को टिप्पणी : युद्ध र शान्ति

प्योङयाङ, २० सेप्टेम्बर । सेप्टेम्बर २१ अन्तर्राष्ट्रिय शान्ति दिवस हो । सेप्टेम्बर ७, २००१ मा, संयुक्त राष्ट्र सङ्घको महासभाको ५५ औँ अधिवेशनले २००२ बाट हरेक वर्ष सेप्टेम्बर २१ लाई अन्तर्राष्ट्रिय शान्ति दिवसको रूपमा मनाउने निर्णय पारित गरेको थियो । निर्णयले सबै देश र जनतालाई संयुक्त राष्ट्र सङ्घको सहयोगमा विश्वमा युद्धविराम सुरक्षित गर्न आह्वान गर्यो । दिवसको अवसरमा शिक्षा र सूचनाजस्ता क्रियाकलाप सञ्चालन गरी दिवस मनाउने निर्णय गरियो । तर, मानवजातिले चाहेको दिगो शान्ति अझै सुरक्षित हुन सकेको छैन ।
‘शान्तिको दूत’ के चाहन्छ ?
जब अवसर आउँछ संयुक्त राज्य अमेरिकाले प्रायः ‘विश्वको शान्ति र सुरक्षाको लागि’ भने थेगो दोहो¥याउँछ । समस्या यो हो कि अमेरिका वास्तवमै आफ्नो शब्दको वास्तविक अर्थमा शान्ति चाहँदैन ।
संरा अमेरिका अमेरिकी इन्डियनहरूको लासमा बनेको देश हो । यसले ठुला र साना १०० भन्दा बढी आक्रामक युद्धहरू उक्सायो र पहिलो विश्वयुद्ध सुरु हुनुअघिको अवधिमा लगभग ८९०० पटक सैन्य हस्तक्षेपहरू गरेको थियो । दोस्रो विश्वयुद्धपछि पनि यसले युद्ध सुरु गर्न र सशस्त्र हस्तक्षेपहरू गर्न जारी राख्यो, विश्वलाई सशस्त्र विवाद र युद्धको भवरमा डुबायो । २००१ देखि यसले ‘आतङ्कविरुद्धको युद्ध’ को बहानामा ८० भन्दा बढी देशहरूमा धेरै युद्ध र सैन्य कारबाही गर्यो ।
विश्वभरि भइरहेका हरेक सत्ता विद्रोहमा संरा अमेरिका संलग्न रहेको छ । न्युयोर्क टाइम्सका पत्रकारले आफ्नो पुस्तकमा विगत १०० वर्षमा अमेरिकाले निकारागुआ, फिलिपिन्स, पोर्टो रिको, होन्डुरस, ग्वाटेमालालगायतका धेरै देशहरूमा जननिर्वाचित सरकारलाई ध्वस्त पार्ने षड्यन्त्र रचेको लेखेका छन् । चिली, ग्रेनाडा, पनामा, अफगानिस्तान र इराक आफ्नो जङ्गली वर्चस्ववादी महत्वाकाङ्क्षालाई साकार पार्ने प्रयासमा बर्बर हमला गरेको छ ।
नाटो, क्वाड र अउकसजस्ता आक्रामक सैन्य गठबन्धनहरू बनाउन र आज विश्वका सबै भागहरूमा क्षेत्रीय स्थितिमा तनाव सिर्जना गर्ने मुख्य दोषी संरा अमेरिकाबाहेक अरू कोही होइन । हालै अमेरिकाले युक्रेनलाई रुसको गहिराइमा अमेरिकी निर्मित हतियार प्रयोग गर्न खुला अनुमति दिएको छ र युक्रेनलाई प्रयोग गरेर आफ्नो आधिपत्यवादी महत्वाकाङ्क्षा पूरा गर्न आफ्नो हमलाको दायरा विस्तार गर्ने तर्क गरेको छ । मध्यपूर्वमा इजरायलले अमेरिकाको सक्रिय सैन्य सहयोगमा प्यालेस्टिनीहरूको नरसंहारलाई निरन्तरता दिइरहेको छ ।
विशेषगरी, यसले कुनै पनि समय रणनीतिक अस्त्रहरू तैनाथ गरेर एसिया–प्रशान्त क्षेत्रको तनावलाई निरन्तररूपमा बढाएको छ र आफ्ना सहयोगीहरूलाई पछि लगाउँदै युद्धको उन्मादलाई निरन्तरता दिएको छ ।
त्यसोभए, आफूलाई ‘शान्तिको दूत’ भनी स्वाङ पार्ने अमेरिकाले विश्वभर सैन्य उक्साहट र युद्धको चालमा नरकसम्मै झुकेको छ ?
यस सन्दर्भमा २० औँ शताब्दीको मध्यमा अमेरिकी राष्ट्रपति आइजेनहावरले व्यक्त गरेको कथनलाई फर्केर हेर्नु आवश्यक छ । उनले भनेका थिए, अमेरिकाको अर्थतन्त्र युद्ध अर्थतन्त्र हो र यसको समृद्धि युद्धको समृद्धि हो ।
युद्धको साथ संरा अमेरिका विकास र मोटो भइरहेको हो । युद्ध अमेरिकाको अस्तित्वको प्रश्न हो । तसर्थ, यसले शान्तिलाई खलल पार्ने युद्धको फ्युज प्रज्वलित गर्न र सम्पूर्ण विश्वमा आफ्नो प्रभुत्वको दायरा विस्तार गर्न जारी राख्छ ।
शान्ति कसरी सुरक्षित हुन्छ ?
संरा अमेरिकाले प्रत्येक वर्ष जघन्य आणविक युद्ध अभ्यास जारी राखेको छ प्रजग कोरियालाई आक्रमण र आक्रामकताको पहिलो लक्ष्यको रूपमा राखेको छ । किनभने कोरियाली प्रायःद्वीप कब्जा नगरी विश्व प्रभुत्वको लागि आफ्नो जङ्गली महत्वाकाङ्क्षा महसुस गर्न असम्भव छ ।
कोरियाली युद्ध (जून २५, १९५०–जुलाई २७, १९५३) को पूर्वसन्ध्यामा अमेरिकी राष्ट्रपतिको विशेष दूतको रूपमा कठपुतली दक्षिण कोरियाको भ्रमणमा डलेसले कोरियाली प्रायःद्वीपलाई युरेसियाको ‘मासुको ठुलो गाँठो’ खानको लागि ‘खञ्जर’ भनेर वर्णन गरेका थिए । यसले भूराजनीतिकरूपमा महत्वपूर्ण कोरियाली प्रायःद्वीप ओगटेपछि मात्र युरेसिया महादेशमा आफ्नो प्रभुत्व जमाउन सक्छ भन्ने विश्व आधिपत्यको संरा अमेरिकाको जङ्गली महत्वाकाङ्क्षालाई उजागर ग¥यो ।
पछिल्लो शताब्दीको अन्त्यमा, एक अमेरिकी भूराजनीतिक विज्ञले संसारमा प्रभुत्व जमाउनको लागि संरा अमेरिकाले विश्वको मध्य भागमा रहेको युरेसियन महादेशमा प्रभुत्व जमाउनुपर्छ र युरेशिया महादेशमा प्रभुत्व जमाउनको लागि यसको तीन प्रमुख किनारहरूमा प्रभुत्व जमाउनुपर्ने दाबी गरेका थिए । जर्मनी पूर्वी र पश्चिम युरोपको चौराहा मानिएजस्तै अफगानिस्तानलाई मध्यपूर्वी क्षेत्रको चौराहा बनाइयो र कोरियाली प्रायःद्वीपलाई पूर्वी एसियाको चौराहा मानेको छ ।
कोरियाली प्रायःद्वीपलाई विश्व प्रभुत्वको लागि आफ्नो रणनीति लागु गर्ने मुख्य आधारको रूपमा पहिचान गर्दै, संरा अमेरिकाले कोरियाली युद्धमा आफ्नो अपमानजनक पराजयको पाठलाई बेवास्ता गर्दै युद्धविरामदेखि नै प्रजग कोरियाप्रति शत्रुताको नीतिलाई निरन्तरता दिइरहेको छ ।
यसले कोरियाली प्रायःद्वीप र क्षेत्रीय अवस्थालाई निरन्तर आणविक हतियार निर्माण र युद्ध खेलहरूद्वारा आणविक युद्धको खतरामा डुबाएको छ र अब कठपुतली दक्षिण कोरियालाई परिचालन गरेर प्रजग कोरियामाथि पूर्वनिर्धारित आणविक हमला गर्ने प्रयासमा थप अस्पष्ट हुँदै गइरहेको छ ।
यद्यपि, कोरियाली जनसेनाले कोरियाली प्रायःद्वीपमा ७० वर्षभन्दा बढी समयदेखि शान्तिको रक्षा गरिएको छ । किनभने प्रजग कोरियाले गुणस्तर र मात्रा दुवैमा आफ्नो आत्मरक्षा सैन्य क्षमताहरू निरन्तररूपमा निर्माण गरेको छ ।
प्रजग कोरियाका सशस्त्र बलहरू अब कुनै पनि सैन्य खतराको सामना गर्न र आफ्नो मिसन सही र छिटो पूरा गर्न आफ्नो आणविक युद्ध प्रतिरोधक र पूर्ण शक्ति परिचालन गर्न पूर्णरूपमा तयार छन् ।
यो प्रजग कोरियाको अडान र इच्छा हो कि यो आफ्नो रक्षा गर्न बलियो हुँदै जानुपर्छ र प्रजग कोरियाको पुरातन शत्रु कुनै विशेष राज्य वा बल होइन, बरु युद्ध आफै शत्रु हो । हामीले चाहे पनि शान्ति आफ्नै चाहनाले कायम हुँदैन । शक्तिशाली आत्मरक्षा सैन्य क्षमताहरू नै शान्ति सुरक्षाको लागि आधारभूत ग्यारेन्टी हुन् ।