सुकुमवासी र राजनीति

संसद्को छायामा उठ्यो आवाज,
सुकुमवासी जनताको साझा सन्देश,
न्यायबिना डोजर चल्दा पीडित मन,
सुकुमवासीको सपना भत्किएको देश ।

घर होइन ती त जीवनका कथा,
इँटामा गाँसिएका आशाका रङ्ग,
एकै झट्कामा मेटियो इतिहास,
रुँदै बस्यो मान्छे, मौन भयो ढङ्ग ।

सभामुखको कोठामा छलफलको घेरा,
प्रश्नहरू उभिए गम्भीर र भारी,
किन आयो अध्यादेशको बाटो,
संसद् रोकेर किन गरियो तयारी ?

आवाज उठ्यो – न्याय चाहियो अब,
सत्ता होइन जनताको हो अधिकार,
व्यवस्थापनबिना उजाडिने बस्ती,
कसरी सहन्छ पीडाको त्यो भार ?

राजनीतिक गल्लीमा गुञ्जियो प्रश्न,
लोकतन्त्रको मूल्यमाथि किन प्रहार ?
उत्तर खोज्दै उभिएको राष्ट्र,
न्यायको बाटो होस् सधैँ स्पष्ट र सार ।

आशा अझै बाँकी छ मनभित्र कतै,
सत्य र सहानुभूति जागोस् फेरि,
सुकुमवासीको आँसु पुछ्ने उस्तै,
लेखियोस् इतिहास – मानवता नमारी ।