सिठी नखः

ज्येष्ठ शुक्ल षष्ठीको यो पावन उज्यालोमा,
कुमारको शक्ति पुग्छ हाम्रा हरेक काममा ।

वर्षभरिका उत्सवको यो अन्तिम सुसेली हो,
सिठी नखःको आगमन, परम्पराको लय हो ।

पुराना इनार, ढुङ्गेधारा अनि ती मुहान,
हाम्रो सभ्यताको जरो, हाम्रो पुर्खाको पहिचान ।

तिर्खा मेट्ने वस्तु मात्र होइन यो जल,
यसको संरक्षण नै हो—हाम्रो धर्म, हाम्रो बल ।

नगरका सारथिहरू—मेयरदेखि कर्मचारीसम्म,
हातमा कुचो बोकी उत्रिएका छन् श्रमको मर्म ।

यो केवल फोहोर उठाउने औपचारिकता होइन,
भावी पुस्तालाई सिकाउने नैतिक पाठ हो यो ।

साना नानीबाबुहरूले देखून् यो सक्रियता,
सफा सहरको सपना, हाम्रो कर्मको भव्यता ।
किताबका पानामा होइन, व्यवहारमा लेखौँ,
हाम्रो भक्तपुरलाई, विश्वकै शिरमा राखौँ ।

भण्डारका अन्तिम चामल पनि अब रित्तिए,
पिठो गिलो मुछी, मासको बारामा अडिए ।

पेटको यो जोहोसँगै, श्रमको बाटो समाऔँ,
अब माटोसँगै पसिना साटेर, सिर्जना जगाऔँ ।

हे प्रभु करुणामय ! अब छिट्टै बादल खोलिदेऊ,
किसानका ती हातहरूलाई, धान रोप्ने बल देऊ ।

वर्षाको त्यो अमृत धारा, धर्तीमा खन्याइदेऊ,
हाम्रा खेतहरूमा हरियाली, उत्साह बसाइदेऊ ।

सफा मुहान, सफा मन र पवित्र विचार,
सिठी नखःले दिएको, यही हो ठुलो उपहार ।

हामी मिलेर स्वच्छ भक्तपुरको सपना साकार पारौँ,
सभ्यताको दीप बालौँ, सहरलाई उज्यालो पारौँ !