भर्खरै :

श्रमिक, किसान र जनताको मुक्तिका लागि वैचारिक सङ्घर्ष आवश्यक

श्रमिक, किसान र जनताको मुक्तिका लागि वैचारिक सङ्घर्ष आवश्यक

नेपालको राजनीतिक तथा सामाजिक परिवर्तनका लागि श्रमिक, किसान, मजदुर, शिक्षक, विद्यार्थी र सर्वसाधारण जनतालाई राजनीतिक रूपमा सचेत तथा सङ्गठित बनाउनु आजको आवश्यकता हो । समाजमा विद्यमान शोषण, अन्याय, असमानता, भ्रष्टाचार र विभेदको अन्त्य गर्दै न्यायपूर्ण समाज निर्माण गर्न स्पष्ट राजनीतिक विचार, सिद्धान्त र निरन्तर सङ्घर्ष आवश्यक हुन्छ ।
माक्र्सवाद, लेनिनवाद र माओ विचारधारालाई मार्गदर्शक सिद्धान्तका रूपमा आत्मसात् गर्दै श्रमिकवर्गको हित, किसानको अधिकार र समाजको आमूल परिवर्तनका लागि राजनीतिक गतिविधि सञ्चालन गर्नु महत्वपूर्ण कार्य हो । मजदुर, किसान, शिक्षक, विद्यार्थी, युवा तथा महिला समुदायलाई सङ्गठित गर्दै उनीहरूमा वर्गीय चेतना र राजनीतिक जागरण ल्याउनुपर्छ ।
राजनीतिक परिवर्तन निर्वाचन र सरकार निर्माणमा मात्र सीमित हुनुहुँदैन । जनतालाई राजनीतिक रूपमा शिक्षित बनाउने, समाजका वास्तविक समस्या पहिचान गराउने र अन्यायविरुद्ध आवाज उठाउन सक्षम बनाउने काम पनि राजनीतिक आन्दोलनको महत्वपूर्ण जिम्मेवारी हो । यसका लागि राजनीतिक प्रशिक्षण, अध्ययन, अन्तरक्रिया, सभा, सम्मेलन, गोष्ठी, विरोध प्रदर्शन र जनपरिचालनलाई निरन्तरता दिनुपर्छ ।
आज नेपाली समाज बेरोजगारी, महँगी, भ्रष्टाचार, अनियमितता, आर्थिक असमानता र राजनीतिक बेथितिबाट आक्रान्त छ । किसानले आफ्नो उत्पादनको उचित मूल्य पाउन सकेका छैनन् । मजदुरले श्रमअनुसारको पारिश्रमिक पाएका छैनन् । युवाहरू रोजगारीको खोजीमा बिदेसिन बाध्य छन् । शिक्षा र स्वास्थ्यजस्ता आधारभूत सेवा क्रमशः महँगो र सर्वसाधारणको पहुँचभन्दा बाहिर हुँदै गएका छन् । यी समस्याको समाधानका लागि जनताको पक्षमा स्पष्ट नीति र व्यवहारिक कार्यक्रम आवश्यक छ ।
त्यसैगरी, राष्ट्रिय स्वाधीनता र सार्वभौमिकताको रक्षा गर्नु राजनीतिक आन्दोलनको महत्वपूर्ण दायित्व हो । विदेशी हस्तक्षेप, असमान सन्धि–सम्झौता र साम्राज्यवादी दबाबविरुद्ध जनतालाई सचेत बनाउनुपर्छ । नेपालको राष्ट्रिय हित र जनताको आवश्यकतालाई केन्द्रमा राखेर परराष्ट्र नीति तथा विकासका कार्यक्रम सञ्चालन गरिनुपर्छ ।
शिक्षा र स्वास्थ्यलाई व्यापारको वस्तु बनाउने प्रवृत्तिको अन्त्य हुनुपर्छ । सबै नागरिकले समान र गुणस्तरीय शिक्षा तथा स्वास्थ्य सेवा पाउने व्यवस्था राज्यले गर्नुपर्छ । सार्वजनिक विद्यालय र स्वास्थ्य संस्थाहरूको स्तर सुधार गर्दै वैज्ञानिक, व्यावहारिक र जनमुखी शिक्षा प्रणाली विकास गर्नु आवश्यक छ ।
मजदुर र किसानको आर्थिक तथा सामाजिक अवस्था सुधार नगरी समाजमा वास्तविक परिवर्तन सम्भव छैन । कृषि उत्पादनमा आत्मनिर्भरता, रोजगारी सिर्जना, श्रमिक अधिकारको संरक्षण, उत्पादनमूलक अर्थतन्त्रको विकास र सार्वजनिक सम्पत्तिको संरक्षणमा राज्यले विशेष ध्यान दिनुपर्छ ।
राजनीतिक आन्दोलनको सफलता भाषण, नारा र प्रतिबद्धताले मात्र मापन हुँदैन । त्यसले जनताको जीवनमा कस्तो परिवर्तन ल्यायो, श्रमिक र किसानका समस्या समाधान गर्न कस्तो भूमिका खेल्यो तथा समाजमा विद्यमान शोषण र विभेद घटाउन कति योगदान पु¥यायो भन्ने आधारमा मूल्याङ्कन हुनुपर्छ ।
अतः श्रमिक, किसान, शिक्षक, विद्यार्थी, युवा र सम्पूर्ण श्रमजीवी जनतालाई राजनीतिक रूपमा सचेत, सङ्गठित र सङ्घर्षशील बनाउनु आवश्यक छ । वैचारिक प्रशिक्षणलाई जनजीविकाका समस्यासँग जोड्दै राष्ट्रिय स्वाधीनता, सामाजिक न्याय, समानता र समाजवादको पक्षमा जनमत निर्माण गर्नुपर्छ ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *