भर्खरै :

शोभा मिसको अधुरो सपना पूरा गर्ने काममा हामी सबै लागौँ

नेपाल क्रान्तिकारी महिला सङ्घका केन्द्रीय कोषाध्यक्ष तथा नेपाल क्रान्तिकारी शिक्षक सङ्घका केन्द्रीय सदस्य शोभा प्रधानप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली तथा शोकसन्तप्त परिवारजनप्रति हार्दिक समवेदना प्रकट गर्दछु ।
नेमकिपाको महिला आन्दोलनको नेतृत्वकर्ता कामरेड शोभा प्रधानको श्रद्धाञ्जली सभामा बस्न आज हामी सबैजना गा¥हो अनुभव गरिरहेका छौँ । उहाँको निधनले सबैलाई शोकाकुल बनाएको छ । हामीले एउटा असल अभिभावक गुमाएका छौँ । हामीले असल कामरेड गुमाएका छौँ । अब उहाँ फर्किनु हुन्न । उहाँको स्मृति भने सदा रहिरहनेछ । उहाँलाई सम्झँदै राजनीतिक, शैक्षिक तथा सामाजिक गतिविधि अगाडि बढाउनु नै उहाँप्रतिको सच्चा श्रद्धाञ्जली हो ।
शोभा मिसलाई अस्पताल भर्ना गरिएको थाहा भएपछि असारको ६–७ गतेतिरै भेट्न जाने सोचेको थिएँ तर जान पाइनँ । भक्तपुरमै कुनै अस्पतालमा ल्याएर उपचार गरिने कुरो सुनेकोले पनि अलमलिएकी थिएँ । उहाँ पहिलाजस्तै निको भएर आउनु हुन्छ भन्ने आशा पनि थियो तर त्यो आशा आशामै सीमित भयो । जे होस् उहाँका अन्तिम दिनमा भेट्न नपाएकोमा सदा थकथक लागिरहनेछ ।
शोभा मिससँगै करिब ३ दशक वागीश्वरी माविमा सँगै काम गरेछु । उहाँलाई २०४१ सालमै शिक्षिकाको रूपमा चिनेकी थिएँ वागीश्वरीमै । २०४५ को भक्तपुर काण्डको क्रममा उहाँलाई अझ नजिकबाट चिन्ने अवसर मिल्यो । हामी कक्षा ६–७ पढ्दै थियौँ । तर, २०५१ मा उहाँसँगै विद्यालयमा काम गर्ने अवसर मिल्यो । सँगै काम गर्दा उहाँलाई मैले सधैँ मेरो सहजकर्ताको रूपमा पाएँ । हामीजस्ता नयाँ शिक्षकशिक्षिकालाई विद्यार्थी र अभिभावकसँग कसरी व्यवहार गर्ने भन्ने कुरा सिकाउनु हुन्थ्यो । उहाँका व्यावहारिक ज्ञान पाएर हामी उत्साहित हुन्थ्यौँ ।
शोभा मिस वागीश्वरी माविका सबै विद्यार्थीका प्रिय शिक्षिका हुनुहुन्थ्यो । हामी उहाँलाई शिक्षक तथा कर्मचारीको अभिभावकजस्तै पाउँथ्यौँ । आज तिनै अभिभावक एकाएक गुमाउनुपर्दा हामीलाई ठूलो दुःख लागेको छ ।
आज पनि सम्झन्छु, पठनपाठनमा कुनै समस्या भएमा हामी जुनियर शिक्षकहरू उहाँसँगै सल्लाह माग्थ्यौँ । शिक्षक तलबको लागि मात्र होइन, शिक्षक बन्नु भनेको समाज र देशको विकासको बाटो कोर्न हो भन्नुहुन्थ्यो शोभा मिस । उहाँ विद्यार्थीलाई सक्षम, अनुशासित, इमानदार र देशभक्त बनाउनु शिक्षकको कर्तव्य हो भन्नुहुन्थ्यो । देशभक्तहरूको जीवन र सङ्घर्षका कथा बताउन हामीलाई उत्साहित गर्नुहुन्थ्यो । उहाँले वागीश्वरीको विद्यार्थी हित समितिको गतिविधि सञ्चालनमा पनि सहयोग गर्नुभएको कुरा अहिले पनि याद आइरहेको छ ।
उहाँले हामीसँग कहिल्यै राम्रो लुगा लगाउने, मीठो खाने, गरगहना लगाउनेबारे कुराकानी गर्नुभएन । बरु हामीबीच महिलालाई कसरी शिक्षित गर्ने, स्वास्थ्यसम्बन्धी ज्ञान कसरी फैलाउनेबारे छलफल हुन्थ्यो । स्वास्थ्य शिविर सञ्चालन गर्नेबारे पनि बेलाबेला कुराकानी हुन्थ्यो । पाहुना सत्कार गर्ने तरिकादेखि खानाको परिकार, बोलीवचनबारे हामी बेलाबेला कुराकानी गथ्र्यौँ । विद्यालयका हरेक ठूला कार्यक्रममा नयाँ परिकार बनाएर पाहुनालाई खुवाउने योजना बनाउनु हुन्थ्यो । उहाँ एक प्रकारले पाकशास्त्री हुनुहुन्थ्यो ।
शिक्षणबाट अनिवार्य अवकाश प्राप्त भएपछि पनि शोभा मिस विद्यालयका शिक्षक र विद्यार्थीबारे सोधिरहनु हुन्थ्यो । हाम्रो भेटघाट हुँदा आफ्नो रोग र समस्याबारे कुराकानी कमै गर्न चाहनुहुन्थ्यो । अन्तिम समयतिर घरमै भएको एउटा भेटमा भने हामी भेट्न गएका सबैका आँखा रसाएको थियो । तर, हामी उपायविहीन थियौँ ¤
सामान्य अवस्थामा शोभा मिस जहिलेसुकै हँसिलो देखिनुहुन्थ्यो । आफ्नो दुःख लुकाएर अरूलाई खुसी पार्ने सीप नै उहाँको विशेषता थियो । उहाँमा कुनै किसिमको लोभलालच, इष्र्या, घमण्ड हामीले पाएनौँ । उहाँको स्वभाव देख्दा क्यान्सर पनि केही होइनजस्तो लाग्थ्यो । उहाँसँग भेटेर फर्किँदा उल्टै हाम्रो मन बलियो भएजस्तो अनुभव हुन्थ्यो ।
जन्म र मरण त प्रकृतिको रित नै हो । तर, उहाँको मृत्यु हामी सबैको निम्ति भारी भइरहेको छ । तर, उहाँले खनेको बाटोलाई राजमार्ग बनाउने जिम्मेवारी हाम्रो काँधमा छ । शोभा मिसको अधुरो सपना पूरा गर्ने काममा सबै लाग्न सकौँ । यही कामनासाथ फेरि एक पटक शोभा मिसप्रति श्रद्धाञ्जली व्यक्त गर्दछु । साथै, परिवारजनप्रति हार्दिक समवेदना प्रकट गर्दछु ।
(नेपाल क्रान्तिकारी महिला सङ्घको केन्द्रीय समितिद्वारा सङ्घका कोषाध्यक्ष शोभा प्रधानको मङ्गलबार आयोजित श्रद्धाञ्जली कार्यक्रममा शिक्षक शोभा गोसाईले व्यक्त गर्नुभएको मन्तव्य–सं.)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *