साथीहरूलाई पर्र्खँदा पर्र्खँदै

१
मेरा पुराना साथीहरूलाई
पर्खँदा पर्खँदै मैले
आफ्नो यात्रा थालेँ !

२
केही साथीहरू घर छोड्ने
कुरा मुखबाट निस्कँदा
आँखा रातो–पिरो गर्दै
भन्न थाले – ‘उग्र विचार !’

३
मैले रवीन्द्रनाथ ठाकुरलाई
सम्झेँ – मनमनै !
‘साथीहरूलाई बोलाउँदा पनि
कोही आएन भने साथी,
तिमी एक्लै जाऊ
रक्त प्लबित गोडा लिएर साथी
तिमी एक्लै जाऊ !’

४
एक्लै हिँड्दा साथी नपाउँदा
छिट्टै थाक्ने मानवीय
भावना हो, तर निराशालाई
मनमा समेत राख्नु हुन्न भन्ने
थाहा पाएर एक्लै हिँडे ।

५
म ती साथीहरूलाई सम्झन्छु अहिले
कति मलाई छोडेर गए
जुन यात्रामा सबैले गर्नैपर्ने हो,
केही आफ्नै शरीर आफूलाई
बोझ सम्झेर पीडा बोक्दै छन्
कति साथीसँग यात्रा
गर्न नपाउँदा पश्चातापमा छन् ।

६
कति साथी आफूलाई
एक्लो सम्झी
परिवार पाल्न पुगे
तिनीहरूले कहिल्यै
मलाई सम्झेनन् तर
म सधैँ तिनीहरूलाई
एक एक गरेर सम्झँदै छु ।

७
आफ्ना गुँडको माया त
हरेक चराचुरुङ्गीलाई पनि
त लाग्छ होला,
आफ्ना बचेराहरूलाई
चुच्चोले जीउ मुसार्दै
कहिले माम खुवाउँदै
चिरबिराउँछन् ।

८
गाई आफ्ना बाछाबाछीलाई
जिब्रोले चाटेर माया गर्छन्
साना खरायोका बच्चाहरूलाई
माया गर्छन् र दूध खुवाउँछन्
सबै प्राणीमा मानिसको
गुण हुन्छ, तर
तिनीहरू साथीलाई बिर्सन्छन् ।

९
म त आज पनि बिहान
साथीको बाटो हेर्छु
अहिले त आउला भनी
मानिसको हृदय पग्लेला भनी !

१६ असार, २०८२, काठमाडौँ उपत्यका