दसैँको पिङ र गाउँको सम्झना

दसैँ आयो गाउँ सहरमा, खुसी बोकी आँगनमा,
बाँसको पिङ मच्चियो, हरिया डाँडाकाँडामा ।
खेतबारीमा धान झुल्यो, किसानका सपना फुल्यो
माटोको सुगन्धसँगै, गाउँका मनहरू खुल्यो ।

बालापनका ती दिनहरू, पिङसँगै उड्थे माथि,
साथीसङ्गी रमाउँथ्यौँ, बिर्सी दुःख र थकाइ ।
चौतारीमा भेला हुन्थ्यौँ, हाँसो गुञ्जिन्थ्यो गाउँभरि,
दसैँको त्यो रमझमले, मन नाच्थ्यो रहरभरि ।

कोही काट्थे घाँसदाउरा, कोही जोत्थे खेतबारी,
कोही धानको बीउ छर्थे, पसिनाले सिँच्थे पाखाबारी ।
किसानका ती हातहरूमा, सुनौलो भविष्य हुन्थ्यो,
माटोको काखमा हुर्केको, जीवन कति सुन्दर हुन्थ्यो ।

लिङ्गे पिङको मच्चाइमा, आकाश छुने रहर,
पिङ खेल्दै चिच्याउँथ्यौँ, मनमा खुसी अपार ।
एकछिन माथि पुग्दा लाग्थ्यो, संसार जितेझैँ,
साथीहरूसँग रमाउँदा, दुःख सबै बिर्सेझैँ ।

जमरा केवल बिरुवा होइन, जीवनको सन्देश हो,
मेहनत, धैर्य र समृद्धिको, हरियो परिवेश हो ।
माटोमा बीउ रोपेपछि, आशाको पालुवा पलाउँछ,
किसानको पसिनासँगै, सुनौलो संसार फुलाउँछ ।

दसैँको टीका लगाउँदा, जमरा शिरमा सजिन्छ
ठुलाबडाको आशीर्वादले, मनभित्र उज्यालो भरिन्छ
टाढिएका आफन्तहरू, एउटै आँगनमा भेटिन्छन्
पुराना रिस र गुनासा, मायासँगै मेटिन्छन्

आमाको हातको मीठो खाना, बाबुको न्यानो माया,
हजुरबुबाका कथा सुन्दा, बित्थे साँझ र छाया ।
दाजुभाइ र दिदीबहिनी, एउटै थालमा रमाउँथ्यौँ,
सानो संसारभित्रै हामी, खुसीका महल बनाउँथ्यौँ ।

आज समय फेरिएको छ, गाउँ पनि बदलिएको छ,
पिङका बाँसहरू हराए, बालापन टाढिएको छ ।
खेतबारीमा श्रम गर्ने हात, सहरतिर लागेका छन्,
पुराना ती मीठा सम्झना, मनभित्रै जागेका छन् ।

फेरि त्यही गाउँ फर्केर, पिङ खेल्न मन लाग्छ,
धान झुलेको खेत हेर्दा, बालापन सम्झन मन लाग्छ ।
जमरा, टीका, गाउँको माया, संस्कृतिका आधार हुन्,
दसैँ, कृषि र सामाजिक एकता, हाम्रो जीवनका उपहार हुन् ।

दसैँ केवल चाड होइन, सम्बन्ध जोड्ने सेतु हो,
गाउँ, माटो र बालापन, हाम्रो जीवनको सम्पत्ति हो ।
पिङको मच्चाइसँगै उडून्, दुःख र पीडाका भार,
जमराजस्तै हरियो बनोस्, हाम्रो जीवनको संसार ।