पुँजीवादी विचार लुकाउन पुष्पकमलको झिलिमिली कुरा

माओवादी केन्द्रको आइतबारबाट सुरू हुने राष्ट्रिय सम्मेलनको सन्दर्भमा सो पार्टीका अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालले दिएको एक अन्तर्वार्तामा सम्मेलनमा ‘नयाँ कुरा उठान गर्न खोजेको’ दाबी गरेका छन् । जलवायु परिवर्तन र सूचना प्रविधिका केही शब्दावली पटक–पटक दोहो¥याउँदै उनले आफ्नो पार्टीलाई अन्य दलको तुलनामा फरक र अग्रगामी देखाउने प्रयास गरे । नेपालमा कुनै अन्तर्राष्ट्रिय मुद्दालाई पहिलो पटक उठाउने बित्तिकै आफैले आविष्कार गरेको जस्तो गरी हल्ला गर्ने चलन पुरानो हो । अन्तरवस्तुमा पुँजीवादी प्रजातन्त्रलाई केही नवीन शब्दको आवरण दिएर मदन भण्डारीले नयाँ विचार दिएको दाबी गरेका थिए । उनका अनुयायीहरूले भण्डारीको ‘जनताको बहुदलीय जनवाद’ लाई नयाँ आविष्कारको रूपमा चर्चा गर्दै तातो पानीले घर जलाउने प्रयास गरिरहेका छन् ।
यस्तो मामिलामा माओवादीमात्र कम कदापि होइन । मोहनविक्रम सिंहसँग रहँदादेखि नै अहिलेका माओवादी नेताहरूले शब्दको अतिरञ्जनापूर्ण प्रयोगमा ठूलो फड्को मार्दै आएका हुन् । हिन्दी शब्दको अत्याधिक प्रयोग वा अङ्ग्रेजीका गलत वा असन्तुलित अनुवादबाट साधारण शब्दमा जनताले बुझ्न सक्ने कुरालाई पनि के के जस्तो गरी जनतालाई भ्रममा पार्नु उनीहरूको पुरानो समस्या हो । सशस्त्र सङ्घर्षको समयमा पनि माओवादीहरू ‘प्रचण्डपथ’ जस्ता शब्द प्रयोग गरेर केही ठूलै उपलब्धि हात लागेको जस्तो बयान गर्थे । तर, आखिरमा उनीहरूले नेपालमा पुँजीवादी व्यवस्थालाई नै बलियो बनाउन खोजेको र वैदेशिक शक्तिलाई अझ बढी शक्तिशाली बनाउन खोजेको कुरा घटनाक्रम र परिणामले पुष्टि गरेको छ ।
माओवादी अध्यक्ष दाहालले आजबाट सुरू हुने राष्ट्रिय सम्मेलनमा प्रस्तुत गर्ने प्रतिवेदनमा केही यस्तै जटिल शब्द प्रयोग गरी केही गर्न खोजेजस्तो र केही भएजस्तो भान पार्नेछन् । हिजो सशस्त्र सङ्घर्षको जगबाट हुर्केका कार्यकर्ता र समर्थकलाई ‘हिङ बाँधेको टालो’ जस्तै गरी केही परिवर्तनकारी र क्रान्तिकारी सुनिने शब्दको प्रयोग गरी नवीन विचारको दाबी गर्नेछन् । तर, अब माओवादी केन्द्रबाट नेपाली समाजको पुँजीवादी रूपान्तरणबाहेक केही पनि हात लाग्ने सम्भव छैन । माओवादी केन्द्रले जस्तोसुकै शब्द प्रयोग गरे पनि अब उसले स्थापना गर्ने लोकतन्त्र पुँजीवादी लोकतन्त्र हो जहाँ मानिसले मानिसमाथि शोषण गर्ने पूर्ण छुट हुन्छ ।
ओलीले थाङ्नामा सुताएपछि चेत खुलेका दाहालले पछिल्ला दिनहरूमा केही क्रान्तिकारीजस्ता सुनिने कुरा गरेर कार्यकर्ता र समर्थकबीच आफू सच्चिएको भान पार्न खोज्दै छन् । उनका भाषणहरूमा फेरि पनि पुरानै शब्दहरू सुनिन थालेको छ । शब्दाडम्बर फेरि सुरू भएको छ । तर, ‘रङ खुइलिसकेको स्याल’ लाई जनताले फेरि पनि ‘स्वर्गबाट आएको दूत’ मान्न सक्ने स्थिति भने अब छैन ।
पार्टी पुँजीवादी भास र संसद्वादमा फसिसकेको वास्तविकता छोप्न दाहालले अनेकन चम्किला कागत टाँसेर झिलिमिली देखाउन सक्छन् । तर, भित्रको आन्तर्य र वास्तविकता माओवादी केन्द्रले बोक्ने विचार पुँजीवादी विचार नै हो । एमाले र माओवादी केन्द्रबीच कति पनि अन्तर नभएको वास्तविकता उनीहरूको एकता र विभाजनको शृङ्खलाबाट जनताले थाहा पाइसकेका छन् ।
समय नै सबभन्दा ठूलो शिक्षक हो । माओवादी केन्द्रको वास्तविकता थाहा पाउन जनतालाई केही समय अवश्य लाग्यो । तर, ढिलै भए पनि रङ पखालिएको स्याल चिन्न जनता सफल भएका छन् ।