किन गाजा अझै समुद्रतिर हेर्छ साँचो शान्तिको लागि ?

गाजामा अक्टोबर १० मा आधिकारिक युद्धविराम घोषणा भयो । अन्तर्राष्ट्रिय समाचार मिडियाहरूले छिट्टै नैै उनीहरूले भनेको ‘शान्ति योजना’ मा ध्यान केन्द्रित गरे । उनीहरूले घोषणा गरे कि संयुक्त राज्य अमेरिकाका राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प सम्झौताको निरीक्षण गर्न कायरो जानेछन् र त्यसपछि इजरायलको संसद् कनेसेटमा बोल्न जानेछन् । गाजामाथि हवाई आक्रमण रोकिएको उनीहरूले रिपोर्ट गरेका छन् ।
बमहरू साँच्चै रोकिएका छन्, तर हाम्रो पीडा जारी छ । हाम्रो वास्तविकता परिवर्तन भएको छैन । हामी अझै घेराबन्दीमा छौँ । इजरायलको अझै हाम्रो हावा, जमिन र समुद्रमा पूर्ण नियन्त्रण छ, अझै बिरामी र घाइते प्यालेस्टिनीहरूलाई बाहिर निस्कन र पत्रकार, युद्ध–अपराध अनुसन्धानकर्ता र कार्यकर्ताहरूलाई भित्र जानबाट रोकिरहेको छ । इजरायलले अझै कुन कुन खाना, औषधि र आवश्यक सामग्रीहरू प्रवेश गर्छन् भनेर नियन्त्रण गरिरहेको छ ।
यो घेराबन्दी १८ वर्षभन्दा बढी समयदेखि चलिरहेको छ, जसले हाम्रो जीवनको हरेक क्षणलाई आकार दिइरहेको छ । म तीन वर्षको उमेरदेखि नै यो नाकाबन्दीमा बाँचिरहेको छु । यो कस्तो शान्ति हो यदि यसले हामीलाई अरू सबैसँग भएको स्वतन्त्रताबाट वञ्चित गरिरहन्छ भने ?
युद्धविराम सम्झौता र ‘शान्ति योजना’ को समाचारले अर्को धेरै महत्वपूर्ण विकासलाई ओझेलमा पार्यो । इजरायलले गाजाको लागि मानवीय सहायता बोकेको अन्तर्राष्ट्रिय जलक्षेत्रमा रहेको अर्को फ्लोटिलामाथि आक्रमण ग¥यो, जसमा १४५ जनालाई अपहरण गरियो, जुन अन्तर्राष्ट्रिय कानुनअन्तर्गत अपराध थियो । इजरायलले ग्लोबल सुमुद फ्लोटिलामा आक्रमण गरेको केही दिनपछि यो घटना भएको हो, जसमा गाजा पुग्न खोजिरहेका ४५० भन्दा बढी मानिसहरूलाई हिरासतमा लिइएको थियो ।
यी जहाजले मानवीय सहायता मात्र बोकेका थिएनन् । तिनीहरूले प्यालेस्टिनी जनताको लागि स्वतन्त्रताको आशा बोकेका थिए । तिनीहरूले साँचो शान्तिको सपना बोकेका थिए जहाँ प्यालेस्टिनीहरू घेराबन्दीमा परेका, कब्जामा परेका र विस्थापित भएका हुने छैनन् । धेरैले स्वतन्त्रता जहाजहरूको आलोचना गरेका थिए, किनकि तिनीहरूलाई अवरुद्ध गरिने निश्चित थियो । म आफैँले सो अभियानमा धेरै ध्यान दिइनँ । म अत्यन्तै निराश भएँ, यो युद्धको अन्त्य देख्ने आशा गुमाएको थिएँ ।
तर, ब्राजिलियन पत्रकार जियोभाना भियाल्ले मेरो अन्तर्वार्ता लिएपछि त्यो परिवर्तन भयो । जियोभानाले सुमुद फ्लोटिलामा यात्रा सुरू गर्नुअघि मेरो कथाको बारेमा एउटा लेख लेखिन् । त्यसपछि उनले सामाजिक सञ्जालमा एउटा पोस्ट गरिन् जसमा भनिएको थियो “साराको लागि हामी यात्रा गर्छौं ।” उनको शब्द र उनको साहसले ममा केही उजागर भयो ।
त्यसपछि, मैले फ्लोटिला समाचारमा आँखा लगाइरहँे, आशाका साथ हरेक अपडेट पछ्याएँ । मैले मेरा आफन्तहरूलाई यसको बारेमा बताएँ, मेरा साथीहरूसँग सेयर गरें र सुन्ने जो कोहीलाई पनि यो अभियान कति असाधारण थियो भनेर सम्झाएँ । म सोचिरहेँँ– यो कसरी सम्भव छ कि अन्यायले भरिएको संसारमा, अझै त्यस्ता मानिसहरू छन् जो सबै कुरा त्यागेर, कहिल्यै नभेटेका मानिसहरूका लागि आफ्नो जीवन जोखिममा पार्न तयार छन््, एउटा ठाउँको लागि, जहाँ धेरैजसोले कहिल्यै भ्रमण गरेका थिएनन् ।
म जियोभानासँग सम्पर्कमा रहेँ । “मेरो अन्तिम साससम्म, म तिमीलाई कहिल्यै एक्लै छोड्ने छैन,” उनले गाजातर्फ यात्रा गर्दै मलाई लेखेकी थिइन् । यति धेरै अन्धकारको बिचमा, उनी ज्योति बनिन् ।
दुई वर्षमा यो पहिलो पटक थियो जब मलाई हाम्रो कुरा सुनिएको जस्तो महसुस भयो । हामीलाई कसैले देख्यो ! सुमुद फ्लोटिला इतिहासमा अहिलेसम्मकै सबैभन्दा ठुलो अभियान थियो तर यो कति डुङ्गाहरू थिए, कति मानिसहरू सवार थिए वा तिनीहरूले कति मानवीय सहायता बोकेका थिए भन्नेबारेमा थिएन । यो गाजामा विश्वको ध्यानकेन्द्रित गर्नेबारेमा थियो – संसारले नदेखेको जस्तो गर्न नपरोस् भन्ने सुनिश्चित पार्न थियो ।
‘सबैको आँखा गाजामा’, फ्लोटिलाको आधिकारिक इन्स्टाग्राम खातामा एउटा पोस्ट पढियो । यो मेरो मनमा रह्यो, मैले यो धेरै भारी रातमा पढेँ जब गाजा सहरमा बमको बहिरो पार्ने आवाज अविराम थियो । यो क्रूर इजरायली आक्रमणका कारण म मेरो घरबाट भाग्नुभन्दा ठीक अघिको कुरा थियो ।
इजरायलले फ्लोटिलाहरू रोक्यो । तिनीहरूले सहभागीहरूलाई दुव्र्यवहार गरी देश निकाला गरे । तिनीहरूले सहायता कब्जा गरे । तिनीहरूले फ्लोटिलालाई हाम्रो किनारमा पुग्नबाट रोकेका हुन सक्छन् तर तिनीहरू बोकेको सन्देश मेटाउन असफल भए । एउटा शान्तिको सन्देश ¤ स्वतन्त्रताको सन्देश ! हामीले धेरै वर्षदेखि सुन्न पर्खिरहेको सन्देश । डुङ्गाहरू समातिए तर हामीमाझ ऐक्यबद्धता आइपुग्यो ।
स्वतन्त्रता फ्लोटिलामा भाग लिने प्रत्येक मानवप्रति मेरो हृदयदेखि धेरै कृतज्ञता छ । म चाहन्छु कि म तिनीहरू प्रत्येकलाई व्यक्तिगत रूपमा पुग्न सकूँ । उनीहरूलाई भन्न सकूँ कि उनीहरूको साहस, उनीहरूको उपस्थिति र उनीहरूको ऐक्यबद्धता मेरो लागि र गाजामा हामी सबैको लागि कति अर्थपूर्ण थियो । हामी तिनीहरूलाई कहिल्यै बिर्सने छैनौँ । हामी उनीहरूको नाम, उनीहरूको अनुहार, उनीहरूको आवाज हाम्रो हृदयमा सधैँभरि बोकी रहनेछौँ ।
हामीतिर यात्रा गर्नेहरूलाई – धन्यवाद ! तपाईंले हामीलाई सम्झाउनुभयो कि हामी एक्लो छैनौंँ ।
संसारलाई हामी आशामा टाँसिरहेका छौँ ! हामी अझै पनि पर्खिरहेका छौँ ! अझै पनि आवश्यक
छ ¤ थप फ्लोटिलाहरू आउँदै छन्् ! हामीकहाँ आउनुहोस् ¤ हामीलाई यो जेलबाट मुक्त हुन मद्दत गर्नुहोस् !
बम विस्फोट अब रोकिएको छ र म आशा मात्र गर्न सक्छु कि यस पटक यो केही हप्तामा फेरि सुरू नहोस् । तर, हामीसँग अझै शान्ति छैन !
सरकारहरूले हामीलाई असफल पारेका छन् । तर मानिसहरूले गरेका छैनन् । मलाई थाहा छ, एक दिन स्वतन्त्रता फ्लोटिला डुङ्गाहरू गाजाको किनारमा पुग्नेछन् र हामी स्वतन्त्र हुनेछौँ ।
– (सारा अवाद, गाजाकी प्यालेस्टिनी लेखक हुन्)
स्रोत – अल जजीरा