साधारण मानिसको कथा

बिहानको घाम नउदाउँदै
उठिसक्छ एउटा मजदुर,
हातमा औजार, आँखामा सपना,
र मनमा हजारौँ प्रश्न बोकेर ।

चुल्होमा आगो बल्छ,
तर भाँडामा कहिलेकाहीँ अन्न कम हुन्छ,
आमाको अनुहारमा चिन्ता हुन्छ,
तर ओठमा सधैँ मुस्कान हुन्छ ।

बुबा भन्छन्
“आज काम पाइएला कि नपाइएला ?”
छोराछोरी भन्छन्
“बुबा, स्कूलको शुल्क कहिले तिर्ने ?”

यही हो त जीवन,
जहाँ सपना ठुला हुन्छन्,
तर आम्दानी सानो ।

सहरको भिडमा
कोही रिक्सा चलाउँछ,
कोही भारी बोक्छ,
कोही सडक बनाउँछ,
तर सहरको चमकमा
उसको पसिनाको मूल्य
कसैले देख्दैन ।

गाउँमा एउटा किसान
आकाशतिर हेर्छ,
बादल आउँदा खुसी हुन्छ,
बादल नआउँदा डराउँछ ।

उसको जीवन
मौसमसँगै बदलिन्छ,
तर उसको सङ्घर्ष
वर्षौँदेखि उस्तै रहन्छ ।

कसैको छोरो विदेश गएको छ,
घरमा पैसा आउँछ,
तर आमाको आँखामा
छोराको अनुहार आउँदैन ।

मोबाइलको स्क्रिनमा
आवाज सुनिन्छ,
तर अँगालोको न्यानोपन
सीमापारि हराउँछ ।

समाज एउटै हो भन्छौँ,
तर अवसर एउटै छैन ।
कानुन एउटै होला,
तर जीवनका बाटाहरू
सबैका लागि एउटै छैनन् ।

तैपनि मानिस हार्दैन,
भोलिको आशामा आज बाँच्छ ।
छोराछोरीको भविष्यका लागि
आफ्ना रहरहरू थन्क्याउँछ,
र फेरि बिहान
नयाँ सङ्घर्षतिर लाग्छ ।

उसलाई ठुलो महल चाहिँदैन,
उसलाई चाहिन्छ,
थोरै सम्मान,
न्यायपूर्ण अवसर,
परिवारको सुरक्षा,
र पसिनाको उचित मूल्य ।