लाल सलाम कामरेड
- पुष १८, २०८२
- युसुप दुवाल
एउटा मान्छे ऊ मरेर पनि साँचिरहन्छ वर्षाैँ वर्ष सयौँ वर्ष बाँचिरहन्छ जनजनको मनमा बसिरहन्छ सपना सजाउँदै सपना फिजाउँदै सपनाको उडान भरिरहन्छ एउटा अजम्मरी मृत्यु इतिहासको साक्षी बनेर जीवन–मृत्यु सजिरहन्छ...
हिउँ
- पुष १८, २०८२
- माओ त्सेतुङ
चिङकाङ सान पहाड पहाडका फेदीमा हाम्रा झन्डा र निशानहरू फर्फराउँथे माथि शिखरमा हाम्रा बिगुल र ढोलकहरू बज्दथे हजारौँ गुना बलियो शत्रुद्वारा हामीहरू घेरिएका थियौँ तैपनि हामीहरू निडर र अविचलित...
अरूको पैसा तिर्नु पर्ला भनेर भागेर हिँड्ने हो ?
- पुष १८, २०८२
- कुशल
वडाध्यक्षको डायरीबाट समयमै बिहानको खाना खाई वडा कार्यालयमा जान तयारी गर्दै थिएँ । घरमै दुई जना मानिस टुप्लुक्क आइपुगे । उनीहरू श्रीमान् श्रीमती थिए । पारिवारिक रूपमा नाता पनि...
जड
- मंसिर २७, २०८२
- एलपी
“मच्चाउने बेलामा हुल्लडबाज बदमासहरूले विध्वंस मच्चाए । दोष जति मलाई ?” आउरेबाउरेको घेराबन्दीमा छरछिमेक भेला गरेर भैरव कटाक्ष गर्दै थियो, त्यत्निखेरै आकाशवाणी भयो, “हेर भैरे ! चोर औँलो देखाएर...
आमाको वचन
- मंसिर २७, २०८२
- कृष्णप्रसाद सुवाल
परीक्षा सिकेका कुराको स्तर निर्धारण गर्ने मूल्याङ्कनको एउटा पातो हो । राम्रो परीक्षा दिनेको राम्रो मार्कसीट वा सर्टिफिकेट हुन्छ । तर, परीक्षा परीक्षाको रूपमा मात्र नभई जीवन्त सिकाइको रूप हुनुपर्छ । यसले...
एक झमटको जुनी
- मंसिर २७, २०८२
- युसुप दुवाल
म नेता होइन मैले किन झूट बोल्नु खेती किसानी जोत्दै जेनतेन पेट पालेकै छु मैले किन झूटको खेती गर्नु ? झूटको सपना बाँडेकै हो आज आएर होइन किन भन्नु...
बेतालको बाजा
- मंसिर २७, २०८२
- सत्य सुवाल
भक्तपुरको साँघुरो गल्लीहरूमा, न्याय आफैँ लरखराउँदै भेटियो कसैले हातमा मागपत्र थमायो, कसैको क्रोधले उसको ताल बिगारिदियो । पीडितका आँखामा, अधिकारको चित्र अझै चम्किन्थ्यो, ढोकामा घण्टीझैँ बजिरहने, धैर्यको आवाज दूर दूरसम्म...
बहुलाउनु मानसिक रोग
- मंसिर २७, २०८२
- साहिँला
मान्छे बहुलाएपछि जे पनि भन्दो रहेछ सत्य तथ्य मतलब गर्दैन विश्वास गरोस् या नगरोस् बोल्न पाए पुग्दोरहेछ । बहुला मान्छेको हुँदैन लाज शरम ऊ नाङ्गै हिँड्न बेर छैन आफ्नो इज्जत,...